NL | ENG

Paard: een opera


Wanneer een gigantisch Paard zijn intrede maakt in een gemeenschap, valt deze langzaam uit elkaar. Deze verontrustende gebeurtenis vraagt de leden van de gemeenschap om zich opnieuw te verhouden ten opzichte van elkaar en het Paard.

Paard: een opera is één van de vele ‘Paard-voorstellingen’ van Tibaldus. Zo was er ook ‘Paard: een musical’ en ‘Paard: een solo’. Het Paard is een spook dat ronddwaalt door de voorstellingen van Tibaldus. Een beeltenis die de wereld van de personages bestookt. Een symbool dat telkens op een andere wijze wordt gebruikt. Soms is het paard de katalysator van de actie, soms is het enkel een stille getuige van de gebeurtenissen op de scène.

pers

In Paard : een opera (****) gaan beeldende kunst, theater, opera en performance zeldzaam feilloos in elkaar op.
- Els Van Steenberghe in Knack

Het wereldbeeld dat Tibaldus en andere hoeren hier oproept, maakt niet vrolijk. De mens is een stofje in het universum, ten prooi aan grillige goden: religies, denkbeelden, ideologieën waarin ‘de ander’ opgeblazen wordt tot vervaarlijke proporties –terwijl hij even later niet meer blijkt te zijn dan een stukje speelgoed in de handen van een kind. En zelfs wanneer het zuiverende water ten slotte de onwrikbare god op de knieën dwingt, valt het te verwachten dat er onmiddelijk een nieuwe zal opstaan. Omdat de mens nu eenmaal verslaafd is aan de schaduw van zijn zelfgekozen goden: zijn angsten, zijn projecties, zijn fantasma’s. Ze bevinden zich tussen onze oren, niét in de gestalte van de ander.
Tibaldus en andere hoeren maakt theater waarin de stilte of het verstilde een grote rol speelt. De keuze voor het beeld is naast esthetisch ook programmatorisch. In de theatrale ‘naaktheid’ zoeken Tibaldus en andere hoeren de essentie. Theatertekens worden gestript tot op het bot, tot een universeel (maar niet willekeurig) raamwerk van beelden waartegen de toeschouwer zijn eigen verhaal kan plakken. In wezen gaan Paard : een opera en Paard : een musical over hetzelfde: het verbrokkelen van een gemeenschap. Maar in de uitwerking van dat thema heeft zich een dubbele schaalvergroting voorgedaan. De makers zijn van het microniveau van het gezin uitgezoomd naar de maatschappij en –nog verder- naar de interstellaire verhoudingen als grootste, kosmische weerspiegeling van gezin en maatschappij. Ook de focus heeft aan kracht gewonnen. Waar de anekdotiek van het incestverhaal in Paard : een musical als insteek diende om het over iets van mythologische, rituele aard te hebben, krijgt dat grotere in de opera direct gestalte. De dramaturgie zit strak, het handelingsverloop is uitgebalanceerd en de grotesken zijn functioneel. Het collectief gaat recht op zijn doel af.

- Evelyne Coussens voor Corpus Kunstkritiek


credits

van Timeau De Keyser (regie), Simon De Winne, Hans Mortelmans

van en met

(2014, 2015) Loes Carrette, Lieselotte De Keyzer, Sander De Winne, Pieter Dumoulin, Jan Goris, Peter Janssens, Luc Loots, Max Pairon, Diede Roosens, Anemone Valcke, Lucas Van den Abeele, Lieven Gouwy, Dounia Mahammed, Simon Van den Abeele, Oscar Willems

(2010) Ruben Desiere, Charlotte Dhaenens, Rilke Eyckermans, Oliver Roels, Adrian Sack, Wietse Tanghe, Rasmus Van Heddeghem, Frances Lefebure, Brecht Vermeersch

muzikale begeleiding Lieven Gouwy and Sander De Winne

techniek en decor Simon Van den Abeele

fotografie, film en grafisch ontwerp Pieter Dumoulin

met dank aan Yves Callens, Mieja Hollevoet, Jan Steen.

productie Tibaldus

in coproductie met Theater Stap

met de steun van de Vlaamse Overheid en Stad Gent.